روزی در کلاس درس ، معلم ،عشق را اینگونه برایمان تعریف کرد:

روزی در کلاس درس ، معلم ،عشق را اینگونه برایمان تعریف کرد:

**هر انسان غریزه ای دارد به نام "غریزه ی حب ذات".یعنی هر انسانی به طور غریزی خودش را دوست دارد.

از طرفی دیگر ،غریزه ی دیگری در انسان وجود دارد به نام "غریزه ی کمال طلبی".یعنی هر انسانی احساس نقصان دارد و به دنبال کمال مطلق می گردد و دوست دارد که به کامل ترین برسد.

همه ی ما می دانیم که کاملترین "خدا"است.پس انسان ها در تلاشند که به خدا برسند( کمال =لقاء الله).

در نتیجه باید نقص های خود را برطرف کنند.وقتی انسانی احساس کند که شخصی دیگر ،و یا چیزی دیگر و یا حرکتی  دیگر می تواند نواقص او را برطرف کند و او را به کمال مطلق برساند،"غریزه ی حب ذات خود"را با آن شخص،چیز ویا حرکت به اشتراک می گذارد تا بتواند او را دوست داشته باشد.تا در نتیجه به کمال یرسد به آن عشق می ورزد چون موجب کمال اوست

در چنین موقعی گفته می شود که فرد "عاشق" شده است.به طور مثال این "عشق"می تواند نسبت به همسر،فرزند،کشور،شغل و... صادق باشد