علي علي علي...دو شعرتازه از: دكتر احمد عامري/روايتي بر سرودن شعر علي اي هماي رحمت

علي علي علي...

دو شعرتازه از: دكتر احمد عامري

جوهره جود وجودم علي(ع)

جلوه‌گه رب ودودم علي(ع)

دايره بحر سجودم علي‌

هستي و هم بود و نبودم علي‌

ورد لب و گفت و شنودم علي‌

از تو قيام است و قعودم علي‌

قبله حاجات وجودم علي‌

زمزمه شعر و سرودم علي‌

عطر خوش ياس كبودم علي‌

اي همه سرمايه و سودم علي‌

از دل و جان بر تو درودم علي‌

آئينه قبله نمايم توئي‌

مروه و مسعي و صفايم توئي‌

مشعر و وادي منايم توئي‌

روشني صبح و مسايم توئي‌

در دو جهان شور و نوايم توئي‌

صبغه گلبانك خدايم توئي‌

مرهم هر درد و دوايم توئي‌

در ره حق حمد و ثنايم توئي‌

شرط اجابت به دعايم توئي‌

ني بخدا، عين دعايم توئي‌

صوم و صلواه‌ و <هل اتي‌يم> توئي‌

<اقراء> جبريل و حرايم توئي‌

از دل و جان بر تو درودم علي‌

در همه جا ورد زباني علي‌

سرو خرامان جناني علي‌

مايه آرامش جاني علي‌

روح مكاني و زماني علي‌

ساحت حق را تو نشاني علي‌

مير خلايق به جهاني علي‌

سر نهاني و عياني علي‌

در دل هر ذره نهاني علي‌

از دل و جان بر تو درودم علي‌

فاتح بدرو يل خيبر توئي‌

شير خدا صيغم و صفدر توئي‌

جان رسل، ساقي كوثر توئي‌

پادشه و سيد و سرور توئي‌

رايت حق، خسرو خاور توئي‌

روز جزا، شافع و داور توئي‌

خسته دلان را همه ياور توئي‌

فاطمه(س) را همدم و همسر توئي‌

<لااله> و، نفس پيمبر توئي‌

حيدر كراري و حيدر توئي‌

ميكده را مير و دلاور توئي‌

باده و سجاده و ساغر توئي‌

از دل و جان بر تو درودم علي‌

شاه توئي من چو گدايم علي‌

ماه توئي، من گل پايم علي‌

ذكر تو پيوسته شفايم علي‌

قامت رعناي <ولايم> علي‌

عشق تو و دشت بلايم علي‌

مهر تو وكرببلايم علي‌

راه تو بس راه رهايم علي‌

گفت تو شد راهنمايم علي‌

خاك رهت حال و هوايم علي‌

بي تو به مولا، به فنايم علي‌

قائمه ارض و سمايم علي‌

مايه اميد و رجايم علي‌

<يا علي‌ام> راه گشايم علي‌

از لب تو آب بقايم علي‌

<عامرم> و حال و هوايم علي‌

در ره تو نغمه سرايم علي‌





آئينه عرفان‌



نور حق جلوه‌گر از روي علي(ع)

راز هستي خم ابروي علي(ع)

ساحت قدس الهي، به يقين‌

محضر و بارگه و كوي علي‌

اي دل آئينه عرفان را بين‌

جمله در طره گيسوي علي‌

مركز دايره كون و مكان‌

محور عرش خدا، موي علي‌

چلچراغ ره ايمان و شرف‌

در يداله و فراسوي علي‌

خواهي ار چهره داور نگري‌

بنگر بر رخ نيكوي علي‌

بحر بي‌ساحل ايثار و كرم‌

كمتر از قطراي از جوي علي‌

جوشش چشمه‌ فيض ازلي‌

خلق زيباي خداجوي علي‌

ابر رحمت ز ديار ملكوت‌

شبنمي از دم گلبوي علي‌

رمز هر آيه به قرآن كريم‌

بي‌شك اندر گرو خوي علي‌

كعبه و بتكده و دير و كنشت‌

عاشق و شيفته روي علي‌

او خدا نيست، ولي جن و ملك‌

همه در مدح و ثناگوي علي‌

تا كند حل معماي جهان‌

شد جهاني به تكاپوي علي‌

مي‌كند كاخ ستم زير و زبر

يد پرقدرت و بازوي علي‌

گفت عطر گل و جنت زكجاست‌

گفتم از گلشن خوشبوي علي‌

ساقي ماه‌وش خم الست‌

<عامرا> مست ز ياهوي علي‌